Mannelijke kwetsbaarheid

De kwetsbaarheid van de man is bepaald geen sprookje. Het is een taboeonderwerp dat zoveel mogelijk wordt verzwegen, maar het is geen verzinsel en is het gevolg van wat psychologen aanduiden als ‘rolverlies’. In de jaren zeventig is er veel veranderd met betrekking tot de rolverdeling tussen de geslachten en is het evenwicht dat eeuwenlang stellen bij elkaar hield verschoven. De mannen kwamen bij deze ‘aardverschuiving’ als verliezers uit de bus. De emancipatie van de vrouw heeft er kennelijk toe geleid dat de afhankelijkheid en zwakke kant van de man voor het eerst zichtbaar werden, met name in relaties. Dit rolverlies heeft geleid tot verwarring en onrust en is iets wat mannen moeten wegstoppen om verdere gevolgen voor hun maatschappelijke status en de eigen rol te voorkomen. Het gevolg is een scala aan lichamelijke, psychologische en psychosomatische stoornissen die met name op seksueel gebied risico’s opleveren.

Het heeft geen zin als een man zijn zwakte verzwijgt of verbergt, met name met betrekking tot seksualiteit. Mannen die hun problemen met partners en artsen bespreken laten daarmee niet zien dat ze zwak zijn, maar juist dat ze sterk in hun schoenen staan. Een man die dat doet, kan zichzelf helpen erachter te komen wat het probleem is en dit oplossen.

Premature ejaculaties, vertraagde ejaculaties, erectiestoornissen, libidoverlies, overmatig verlangen: de lijst met seksuele aandoeningen waar een man last van kan hebben lijkt eindeloos. Vaak is de oorzaak hormonaal. De seksualiteit van de man wordt sterk beïnvloed door testosteron, een hormoon dat vanaf de geboorte door beide geslachten wordt geproduceerd en waarvan het niveau bij volwassen mannen tot 20 keer zo hoog is als bij de geboorte. Testosteron ‘synchroniseert’ het verlangen met de geslachtsdaad en regelt het begin en einde van de erectie. Daarom is testosteron van centraal belang voor de viriliteit. Maar het testosteronniveau kan wisselen: bij minder of geen seks produceren de testikels minder testosteron, terwijl bij hernieuwde seksuele activiteit de testosteronproductie weer normaal wordt. Daarom is vrijen de beste manier om libidoverlies te verhelpen.

Moeite met vrijen is op zich geen aandoening, maar eerder een symptoom van een of meer andere problemen. Er is heel wat nodig om te kunnen vrijen: zenuwen om zintuiglijke signalen naar de hersens te voeren zodat taken kunnen worden uitgevoerd, slagaders om bloed naar de penis te voeren en aders die voorkomen dat dit terugstroomt, plus een hormonaal stelsel dat in balans is. 

Bronvermelding
  1. Melandri L. Itinerari 2011;3.
  2. Jannini EA, Simonelli C, Lenzi A. Journal of Andrology 2002;25:317-323.
  3. Jannini EA, Screponi E, Carosa E et al. Int J Androl 1999;22(6):385-392.
  4. Foresta C, Caretta N, Corona G et al. Int J Androl 2009;32(3):198-211.

PE-Test

TEST

> START

Vraag uw arts om meer informatie.